Scan, librarian, scan!

I dag har scannaren gått jamt og trutt i andre etasje i den gamle prestegarden. Køar av elevar og bøker har passert bibliotekaren, utveksla smil, sommar- og studieplanar. Bibliotekaren som også er mor til ein i køen, har tenkt at det er neimen ikkje lenge sidan dei stod her som fyrsteklassingar desse avgangselevane og titta skrått på nye klassekameratar frå nabobygdene. Bibliotekaren har tenkt at det neimen ikkje er så lenge sidan han stod der som fyrsteklassing på barneskulen heller, med solbleika lugg, augo som lyste av iver medan han la heile sjela i ein enkel Hovud, skulder, kne og tå-song og kunne namnet på alle dinosaurar i verda. Som ein annan Jackie Paper. Bibliotekaren blunkar fort nokre gonger og kjenner at dette kan ho absolutt ikkje tillate seg å tenkje for mykje på. Ikkje her. Ikkje nå. Det er best å halde scannaren i gang, bok for bok, elev for elev.

Det er siste gong at elevane på vidaregåande i Lom leverer bøkene sine her i bygget. Til hausten står ein flunkande ny vidaregåande skule klar nokre hundre meter unna biblioteket. Vi unner så absolutt elevar og lærarar nye lokale. Den gamle Drengestugu i prestegarden der viskvinnene og gymnasiastar lenge før oss har sugd til oss det vi har makta av lærdom, skal nå brukast til andre føremål. Biblioteket har hatt stor glede av den nære kontakta med de smukke unge mennesker medan vi har vore samlokaliserte. Elevane har brukt biblioteket til å pugge, lesa, finne relevant litteratur, spela kort, eta, sova, flørte, høyre på musikk, dikte fantastiske historiar om bibliotekarane til russerevyar og russeaviser, Leif og Oddmund!, og sikkert fleire andre føremål som bibliotekarane ikkje skal ha full oversikt over. Vi kjem til å sakne å ha dei så tett på oss, men håpar inderleg at også kommande elevar fortset å bruke biblioteklokala til alt dette.

Joggeskoa spring fort, fort, fort forbi bibliotekaren.

Heldigvis kjem stadig nye generasjonar bibliotekbrukarar til, og her er han som har så nye, fine joggesko som spring så fort, fort, fort forbi skranka og bort i barneavdelinga der han vil at mor skal lesa om dinosaurar og drakar som Puff.


Rita               

Damenes aften

Av og til tek livet ei uventa retning, syner oss ein ukjend veg vi ikkje visste vi fekk vandre langs. To av tre vise har funne ein aldelest nydeleg allé med ein raud løpar, eit fargesterkt teppe som knyter saman våre enkle bygdeliv med dei mest interessante skjebnene dei ulike verdsdelane kan by på. Vi kjenner oss så utruleg priviligerte som har fått høve til å oppleve dette, og skulle ønskje at alle, absolutt alle kunne få ta del i denne gedigne oppturen!

Vi har tidlegare skrive litt om EU-prosjektet The Stranger, eit prosjekt som går på integrering av

Alvor...

etniske minoritetar med storytelling som metodikk. Sjølv møtte eg partnarane våre i Belfast i februar, medan Rita reiser til Tyrkia i same ærend i september. I november fèr vi saman ein snøggtur til Italia, før vi avsluttar det heile med ei gild samling der neste vår. Desse møta gjev oss verdifull erfaring ved at vi får sjå og oppleve korleis dei andre jobbar med nett det same som oss -på sitt vis. Berre dette er jo ein rikdom i seg sjølv.

Det som likevel gjer djupast inntrykk på oss, er dei lokale møta vi sjølve arrangerer heime i den vesle
fjellbygda vår. Då inviterer vi innvandrarar og flyktningar til forteljarkveldar på ymse plassar i bygda, alltid med litt mat og drikke attåt, og alltid med eit bestemt tema for møta. Vi har støtt nokre historier på lur sjølve i tilfelle dei frammøtte kvir seg for å ta ordet, men hittil har dette vore langt frå realiteten! Den fargerike forsamlinga pratar, skrattar, overset for kvarandre og tek i bruk fingerspråket når orda uteblir. Glasrutene står i spent decibel-spreng og handflatene klaskar mot låra i hysteriske latteranfall -avbrote av taus stille medan tårer må strykast bort etter hjarteskjerande historier vi berre anar konturane av under dei sterke møta. Desse kveldane serverer oss alt av menneskeskjebner på nokre stutte eftastimar, og vi køyrer heim høge på skjebneinntrykk og vekslande kjensler av sorg og glede -men mest takksemd.

...og skjemt!

Sist onsdag nådde vi høgdepunktet med "Damenes aften" og temaet forelsking. 19 kvinner frå 7 nasjonar møttest på tvers av religion, livssyn og bakgrunn, og praten sat laust frå første kaffesup. Vi fekk servert tragiske kjærleikshistorier, harde glimt frå tvangsekteskap, muntre strofer frå trøbbel med handlelapp i norsk butikk, ja, endåtil omskjering og menstruasjonstrøbbel var vi innom! Tenkje seg til at så ulike kvinnfolk med så totalt ulik bakgrunn maktar å møtast over slike intime tema -og vi storkosa oss alle som ei! Vi tilfører kvarandre så mykje glede, kunnskap og livsvisdom desse kveldsstundene at ingen av oss slepper Ole Lukkøye inn før alt er fordøygd -og det tek tid!

Vårt største ønskje no er at fleire av bygdefolket vil gje slepp på fordomar og gje av seg sjølv til desse fantastiske menneska -den som er viljug, og tør, vil oppleve ein menneskevarme og få ta del i skjebner som gjer ein rik og varm om bringa for all ettertid. Vis repsekt, ta del -og del! Det er ikkje sant at berre like born leikar best!

I morgon er det duka for Herrenes aften, men der har naturlegvis ikkje 3 vise fått innpass... Lykke til karar!


Bloggar: Merete Varm om Bringa

Diktardagar for yngre, eldre og usynlege menneske og The Lomfolket

Du trur kanskje Diktardagar er berre for "kulturkjerringer" med lilla sjal som trollbundne supar i seg klår fjelluft og go euphoric på den lomske natur eller for "kulturmenn" som yndar å dra ei Aukrust-line i lystig lag. Du har sjølvsagt heilt rett. Viss du sløyfar berre.

Tripp
I år har Diktardagar eit rikhaldig program for dei yngre. Denne gongen har vi samarbeidd med skulane i Lom, Skjåk og Vågå før arrangementet. 3. klassingane har lese boka Bjørnen Alfred og hunden Samuel forlèt pappkartongen av festivalforfattar Ragnar Hovland. Ut i frå boka har dei teikna, og biblioteka skal lage utstillingar der du kan koma og sjå teikningane i sommar. Laurdag 3. august kjem Ragnar Hovland til biblioteket i Lom for å helse på ungane. Saman med han stiller forfattar Vidar Kvalshaug og skal samtale med barna om den nye boka Det var en gang en sommer, ei bok om 22. juli for barn. Boka er flunkande ny og handlar om det som skjedde i Oslo og på Utøya ein sommardag i 2011, og litt om ein liten båt bygd av ein far og ein son, ein liten båt som kanskje seglar rundt i Tyrifjorden enda.

Trapp
Tenk om du som Harry Potter hadde ei kappe som kunne gjera deg usynleg. Eller kanskje ein ring? 17. mai i år fann filosof Øyvind Kvalnes ein ring utanfor Bislet stadion i Oslo. Da han fann ringen, kom han på ein historie som er over 2000 år gammal. Det var historien om gjetaren Gyges og gullringen han fann i ei grotte. Gyges oppdaga at dette var ein ring som kunne gjera han usynleg. Fredag 2. august kjem filosof Kvalnes til biblioteket og vil samtale med barna og opne utstillinga Det usynlege mennesket med tekster og kunstverk laga av ungane i området. Vi håpar at mange klasser deltek eller at barn på eiga hand eller saman med foreldre, filosoferer og formar kring dette temaet. Øyvind har til alt overmål laga ein film for oss om Det usynlege mennesket i Lom. Sjå og bli inspirert:

 http://vimeo.com/67501337


Premie for beste tekst eller kunstverk er tur til Oslo og billettar til Teknisk museum. Barn frå heile landet kan delta med kunstverk. Kontakt biblioteket for meir informasjon.

Tresko:
Eg kan ikkje lære deg å skrive, men å tenkje som en forfattar, seier Vidar Kvalshaug om skrivekurset han skal halde for ungdom og vaksne under Diktardagane. På skrivekurset set han deg i gang med den aller viktigaste historien - historien om deg sjølv. Du treng ingen kunnskapar på førehand. Det blir ingen framandord. Det blir rett på sak med å finne dei gode konfliktene og få dei ned på papiret. Med nokre enkle knep innabords, kan du bli ein betre skrivar, betre lesar og ein betre sjåar av filmar og tv-seriar. Du kan melde deg på skrivekurset til biblioteket innan 5. juli. Vi treng minimum 10 deltakarar frå ungdomsskulealder og oppover. Bli med, da vel!






Heimesida til Diktardagar vil bli oppdatert etterkvart som arrangementa nærmar seg. Vi avsluttar i denne omgang med The Lomfolket som du kanskje også får sjå under Diktardagar, kanskje saman med Levi Henriksen, Tom Stalsberg og The Men They Couldn't Shave på Nordalsfjoset pub fredag 2. august. Ingen veit.

Vi kan ikkje anna enn gle oss!

Rita

Biblioteket har sjølvsagt bøkene de ser over. Kom og lån og ver i forkant før forfattarane kjem! Det blir også høve til å kjøpe signerte eksemplar av den nye Det var en gang en sommer-boka under Diktardagar.

Sterk symbiose

I dette ligg styrken vår...

Vi er ofte ueinige, sjefen og eg. Eller, av og til har vi samsyn. Litt. Men nett i dette ligg styrken vår. Vi har funne ein sparringpartnar i kvarandre -vi utfordrar, diskuterer, fintar og stikk. Men det ligg aldri noko vondt bak. Latteren sit laust, og vi kjenner kvarandre sine svake og sterke sider like  godt som våre eigne tankar. Vi veks på å bryne oss på kvarandre, vi utvidar horisonten og finn nye vegar. Vi har grodd saman til ei sterk eining som uredd og frilyndt blottlegg våre mest utenkjelege intriger for heile den norsklesande nettverda. Og vi gjer det med glede. Vi har vakse oss sterke. Sjefen veks for tida stort som føredragshaldar. Sjølv veks eg mest i breidda. Men i all løyndom har vi ein stor, felles Draum...

Personalmøtetid...

Ved sida av stjerneløna lesetid og bonus for nyoppdaging av ukjende, norske forfattarar, har sjefen innført fast personalmøtetid kvar
måndag etter stengetid. Når vi vinst. Det er heller sjeldan. I vår vanst vi i går. Og eg detonerte bomba. Vi har prata om det før. Vi har utveksla tankar, idèar, og oppmoda kvarandre om å realisere Draumen. Men tida strekk ikkje til, og struktur og sjølvdisiplin uteblir. Eg har såleis innsett at vi må ta grep for å realisere oss sjølve. Det ligg i tida òg, det. På slutten av møtet greip eg inn: "Vi tek eitt års permisjon båe to, sjef. Realiserer oss sjølve. Eller?"



Og i korga skal Boka liggje!

Ho var einig! "Ja, sanneleg -det gjer vi!" Tida er komen for at bøkene vi båe har gått svangre med i årevis no skal få forløysing! I dette ligg Draumen: Som gamle kan vi stolte trille rundt med kvar vår gåstol på aldersheimen, kva vår rullator med blank korg frampå, kvar vår korg med vår eiga, sjølvskrivne bok utgjeve på forlag, kvar vår bok med trykte sider mellom stive permar -kvart vårt livsverk. Det er klart vi skal ha permisjon!

Den rikt utvikla floraen i glaskarmane våre er allereie teke hand om av vår pensjonerte tidlegare kollega Kari, som sist onsdag forbarma seg over grønska vår i timevis med blomejord og nye, blanke potter. Eg tykte det freste litt borte ved bordet hennar, noko om at 3 vise ikkje eig så mykje som ein einaste grøn finger til saman, men eg høyrde nok skakt. Ho var blid, og vil nok vatne blomane våre under permisjonstida. Trur eg. Torill tek hand om lånarane, naturlegvis. Klart vi gjer det!

I mange timar dreiv ho på...

 

 

Det er klart ho vil vatne blomane!

 

Bloggar med snarleg termin: Merete

Sidan sist

Sidan sist har ein Erving vore innom.

Sidan sist har nokon dansa på biblioteket.

Sidan sist har nokre 3. klassingar lese 334 bøker.

Sidan sist har nokon lese Munch og blitt solbrend og anbefaler fleire å gjera det same. 

 

 

Sidan sist har bjørka stått brur.

 

Sidan sist har vi alfabetisert hoyaen til å slå ut i full blomst.

Sidan sist har nokon tent det fyrste av sju bål og ser fram til fortsetjinga.





Johan Mjønes skal delta
under årets Diktardagar.
Les gjerne bøkene hans
før den tid. 

 

Sidan sist har nokon funne fram musefletter og spasersko med demping på leit etter Grete Waitz-kjensla.

Sidan sist har nokon tatt nokon sin plass ved elva.

Sidan sist har fossen frådande fryda seg over snø som fall i fjor.







Rita

 



This boat ain`t big enough for both of us...

Vi har aldri skrytt på oss å vere korkje spesielt nevenyttige eller husmoderlege trass i ein sunn
bygdebarndom prega av sterk arbeidartradisjon. Ein og annan labbebundingen har vi då vore gjennom, og vi har nok sopt golvet ei anna helga med, men dei heilt store bunadsbroderia sirleg innfelt på tungt stoff utført bak skinade, blankpussa husmorvindaugo kan vi ikkje vise til. Vi saknar det ikkje heller. Men når det kjem til allsidige innfallsvinklar for å fremje leseglede og rekreasjon i bokverda, meiner vi at vi kan gå rakryggja inn i pensjonisttilveret om nokre tiår lell. I alle fall om ein skal sjå på aktivitetsnivået på huset den siste veka.

Onsdag førre veke kom vi endeleg i gong att med bokprat på 18-mnd kontrollen på helsestajonen, eit tilbod som av ymse grunnar ikkje har vore gjennomført den siste tida. 5 eittåringar med foreldre vart prata gjennom ein variert bokstabel, og fekk sterk påminning om kor viktig det er for borna at dei får opparbeide god språkkjensle, leseglede og bokinteresse allereie i ung alder. Vi sette søkjeljos på samhandling, gode stunder på fanget med song, prat og rytmeleik, og understreka at høgtlesing er ei glede vi som individ kan fryde oss over frå før fødselen og ut siste fase av livet. Den første eittåringen har allereie vore innom oss og lånt sine første bibliotekbøker denne veka!

Frampart bokorm (så langt 250 ledd),
 samt sidometer.

Rett etter helsestasjonsbesøket venta 3.klassingane på ny bokprat, sidometeropprekning og
bokormundring, sidan dei no er i sluttfasen av det årlege leseprosjektet  for årstrinnet. Elevane har lese filla av bibliotekarane, som ikkje vinst meir enn å hengje opp nye ledd på ormen. Guttorm er forresten fargekoda etter kor godt boka vart likt av lesaren, denne gong etter trafikkljosprinsippet.  I morgon avsluttar vi det heile med utdeling av lesehestdiplom, muffins og leskande drikk, og elevane er mange, nye bøker rikare. Nok eit særs vellykka leseprosjekt, som for nokre år sidan vart innfelt i den kommunale lesestimuleringsplanen.

Sundag kveld møttest tre vise ved to av dei ikledd kostyme for øving til framføring på barnehagen dagen etter. Ute i tide, som vanleg... Sjefen hadde også denne gong førsteprioritet på rolletildeling, og knabba naturlegvis rolla som rampete Findus Katt. Underteikna laut såleis ta til takke med å vera sur Pettersengubbe, som absolutt ikkje ville på fisketur... Naturleg nok vart ikkje gummibåten stor nok for dei båe, så improvisasjonskunst og barnleg fantasi leidde fram til ein vellykka fisketur. Trass i at den gretne gubben skremde tårene av eit par framtidige bibliotekbrukarar...

Gretne Pettersen og irriterande blide Findus før fisketur...

 

Bloggar som er blid att: Merete

I`ll take the full responsibility, yeah.

Kven har sagt at just du kom til världen osb? Ikkje tre vise kvinner - ein blogg i alle fall. Noko også denne morgonen bar preg av. For iblant må sjefar ta ansvar, og i går, etter ein liten dialog på tvers av biblioteklokala med viskvinne M omkring temaet magasinering, kassering, rydding og unnvikande sjefar med liten s som gøymer seg unna høge bokstablar og andre skumle haugar lengst inne på bakrommet, fann sjefen med liten s det på sin plass at i dag var jammen dagen for overordna ansvar for The blogg thiz week!

Ansvarsalarmen gjekk klokka seks, men sjefar med liten s har det ikkje med å sprette ut av senga. Dei brukar som regel ein time på seigpininga og endar opp med å måtte trekkje kølapp for å koma på badet. I dag smatt sjef med liten s seg lydlaust inn etter at ho høyrde ein russ ramla ned kjellartrappa,  hadde visst gløymt ein russeeffekt, til ellevill dunking på døra frå same russ sekund etter. Kven har sagt at just du kom til världen, russ?

Vel på plass på jobb halv åtte, traktaren harkande på pauserommet, ingen lysande idé om kva ein kunne fylle denne nettstad med. Eit raskt overblikk over lokalet. Det måtte bli... trommevirvel... bøker! Rundt å ta bilete av flott rydda hyller og utstilte bøker. Og så får ein ikkje lagt ut dei ¤/&=()¤#%/&%¤&/ bileta fordi PC plutseleg set seg på bakbeina og så må ein berre ta nytt ansvar og reise til Otta på møte.

Omsider, etter mykje om og lite men, er bloggen difor fylt med bøker i dag, følgjarar! Sjef med liten s er så frimodig å kalle det Library art.

 

Ansvarsskrive av sjef med liten s